Facebook

Wprowadzenia Liturgiczne III. Kolekta

Zwieńczeniem obrzędów wstępnych jest modlitwa wprowadzająca do liturgii Słowa, zwana kolektą. Słowo kolekta pochodzi od łacińskiego czasownika colligo, colligere, co oznacza: zbierać razem. Zatem samo słowo wskazuje na charakter tej modlitwy, iż jest to chwila, w której kapłan zbiera wszystkie nasze modlitwy. Zaczyna się ona wezwaniem kapłana „Módlmy się”,  po którym następuje cisza. To jest dobry moment by oddać Panu Bogu swoją intencję, z którą przychodzimy na Eucharystię, a także uświadomić sobie Jego obecność. Później następuje treść modlitwy skierowanej do Boga, przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Nie bądźmy w tym czasie jedynie słuchaczami, lecz módlmy się w naszych myślach tekstem wypowiadanym przez kapłana. Kończy się ona odpowiedzią wiernych Amen, afirmującą treść kolekty1. Warto zwrócić uwagę na to słowo, które najczęściej pojawia się w liturgii. Pochodzi ono z aramejskiego i większość języków nowożytnych zachowała hebrajskie brzmienie tego słowa, ze względu na brak możliwości oddania w pełni jego znaczenia. Amen oznacza trwałość, wierność i całość. Biblijne „zaprawdę, zaprawdę” w języku oryginalnym brzmi „amen, amen”. W liturgii żydowskiej amen oznaczało „tak jest”. Amen jest także imieniem samego Boga i zawiera w sobie skrót Jego imienia: A – Adonai (wierny),
M – Melek (król) oraz N – Neeman (pan)2.

Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego

  1. Obrzędy wstępne, poprzedzające liturgię słowa, czyli wejście, pozdrowienie, akt pokutny, Kyrie, Chwała na wysokości i kolekta, mają charakter wstępu, wprowadzenia i przygotowania. Ich celem jest to, aby wierni gromadzący się razem stanowili wspólnotę oraz przygotowali się do uważnego słuchania słowa Bożego i godnego sprawowania Eucharystii.
  2. [Po Chwała na wysokości] kapłan wzywa lud do modlitwy; wszyscy razem z kapłanem zachowują chwilę milczenia, aby sobie uświadomić, że stoją w obliczu Boga i wyrazić w sercu swoje prośby. Wtedy kapłan wygłasza orację, którą zwykło się nazywać „kolektą” i w której wyraża się charakter celebracji. Na mocy starożytnej tradycji Kościoła kolekta jest zazwyczaj skierowana do Boga Ojca, przez Chrystusa w Duchu Świętym oraz kończy się dłużą konkluzją trynitarną w następujący sposób:
    – jeśli jest skierowana do Ojca: Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świetego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków;
    jest skierowana do Ojca, ale pod koniec zawiera wzmiankę o Synu: Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świetego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków;
    – jeśli jest skierowana do Syna: Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków
    Lud, przyłączając się do modlitwy, przez aklamację Amen uznaje modlitwę za swoją. We Mszy świętej zawsze odmawia się tylko jedną kolektę.

_______________________________
1Bogusław Nadolski, Liturgika Tom IV—Eucharystia, Poznań 1992, s. 128—133.
2Bogusław Nadolski, Liturgika Tom I—Liturgika fundamentalna, Poznań 1989, s. 108.

 

 

 

 






Komentowanie jest zablokowane

-->